بررسی کارآیی رفتاردرمانی فشرده در کودکان مبتلا به طیف اختلالات اتیستیک،پوراعتماد، حمیدرضا و خوشابی، کتایون، ١٣٨۴.

مجله روانشناسی تابستان ۱۳۸۶; ۱۱(۲ (پیاپی ۴۲)):۱۹۸-۲۱۵

بررسی کارایی رفتار درمانگری فشرده، بر کودکان مبتلا به درخودماندگی

پوراعتماد حمیدرضا,خوشابی کتایون

هدف این مطالعه بررسی میزان کارآیی رفتار درمانگری فشرده مبتنی بر تحلیل رفتاری به کاربسته – الگوی لوواس در گروهی از کودکان مبتلا به درخودماندگی بوده است. گروه نمونه شامل ۲۱ کودک (۱۸ پسر، ۳ دختر) مبتلا به اختلالات اتیستیک بود که در زمان ورود به مطالعه در طیف سنی ۳.۱-۹ سال (میانگین =۵.۷، انحراف معیار =۱.۶) قرار داشتند. در میان آنها ۱۷ نفر مبتلا به اختلال اتیسم، ۳ نفر دچار نشانگان آسپرگر و ۱ نفر واجد اختلال از هم پاشیدگی دوران کودکی بود. همه کودکان واجد ملاکهای DSM-IV برای اختلالات مربوط بودند. شرکت کنندگان به مدت ۵ ماه، هفته ای ۶ روز، روزی ۴ ساعت به صورت انفرادی درمان دریافت کردند. در پایان هر ماه، کودکان و والدینشان مورد یک ارزیابی جامع قرار گرفتند و فرآیند ارزیابی روی نوار ویدئو ضبط شد. در بخشی از روند ارزیابی، والدین «فهرست ارزیابی درمان اتیسم» را تکمیل کردند. ارزیابی ها ۲ ماه پس از توقف درمان (۷ ماه پس از شروع درمان) تکرار شد تا میزان پایداری تغییرات همبسته با درمان وارسی شود. نتایج نشان داد که مهارت های ارتباطی کلامی و غیرکلامی، توجه و پیروی از دستورات، بهداشت جسمی و رفتاری، آگاهی حسی و شناختی به طور معنادار و پایداری، در کودکان افزایش یافته است. بنابراین، رفتار درمانگری فشرده، مبتنی بر تحلیل رفتاری به کار بسته – الگوی لوواس، اثرات مفید و پایداری بر کودکان مبتلا به طیف اختلالات اتیستیک داشت.

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *