مجموعه آموزشی جو فراست راهنمای خانواده، قسمت ۶
مجموعه آموزشی جو فراست راهنمای خانواده، قسمت ۶
مجموعه آموزشی جو فراست راهنمای خانواده، قسمت ۵
مجموعه آموزشی جو فراست راهنمای خانواده، قسمت ۴
مجموعه آموزشی جو فراست راهنمای خانواده، قسمت ۳
مجموعه آموزشی جو فراست راهنمای خانواده، قسمت ۲
مجموعه آموزشی جو فراست راهنمای خانواده، قسمت ۱
در مقاله پیش رو تاثیر نوروفیدبک در اتیسم مورد توجه قرار گرفته است. برای شروع لازم است که توضیح مختصری در مورد فناوری نوروفیدبک ارائه شود.
نوروفیدبک به معنی آموزش دادن مغز توسط خود مغز است. در حقیقت نوروفیدبک یک فناوری پیچیده کامپیوتری است که افراد به واسطه آن یاد میگیرند به صورت داوطلبانه امواج مغزی خود را کنترل کنند که در نتیجه آن فعالیتها و کارکردهای مغز به شیوه مطلوب تنظیم شوند.
در نوروفیدبک، سنسورهایی که به آن الکترود گفته میشود بر روی نقاط مشخصی از سر قرار میگیرند. این سنسورها، فعالیت امواج مغزی را ثبت کرده و اطلاعات به رایانهای داده میشود. رایانه این اطلاعات را به نمایشگرهایی شبیه بازی تبدیل میکند که میتوانند شنیداری، دیداری یا هر دو باشند. در نتیجه مراجع پخش یک فیلم یا انجام یک بازی کامپیوتری را بدون استفاده از دست و تنها با امواج مغزی خود انجام میدهد. افراد با مشاهدهی بازخوردهای دیداری یا شنیداری، با دیدن روند پیشرفت یا توقف بازی و همچنین با از دست دادن امتیاز و یا تغییراتی که دراندازه صفحه نمایش و یا صدا ایجاد میشود، از شرایط مطلوب یا نامطلوب امواج مغزی خود آگاه میشوند و یاد می گیرند که عملکرد امواج مغزی خود را بهبود بخشند. تنها راه موفقیت در چنین بازیهایی این است که کودکان الگوهای امواج مغزی خود را کنترل و بهبود بخشند.
نوروفیدبک برای شماری از اختلالات نظیر میگرن، صرع، افسردگی، اضطراب، آسیبهای مغزی و اختلال کمتوجهی-بیشفعالی (ADHD) استفاده شدهاست و اثرات مطلوبی نیز داشته است. نتایج استفاده از نوروفیدبک برای افراد دارای ADHD حاکی از بهبود توجه، تکانشگری، بیش فعالی و حتی افزایش هوش است، که حتی با قطع درمانهای دیگر، نظیر دارودرمانی نیز علائم بازگشت مجدد نداشتهاند.
این موفقیت پایه و اساس ظهور استفاده از نوروفیدبک برای کودکان دارای اتیسم بود. در افراد دارای اتیسم نیز مطالعات متعددی صورت گرفتهاست، در این مطالعات تلاش کردهاند از این روش جدید به عنوان یک درمان چندوجهی برای کودکان دارای اتیسم استفاده کنند. برخی از این مطالعات نشان دادهاند که استفاده از نوروفیدبک در افراد دارای اتیسم میتواند طیف وسیعی از فرآیندهای شناختی را پس از آموزش خودتنظیمی بهبود ببخشد. این مطالعات همچنین نشان دادند که افراد دارای اتیسم پس از مداخله با نوروفیدبک بهبود معناداری در تعاملات اجتماعی، تفکر، ارتباطات کلامی، سطح توجه، بهبود در عملکردهای اجرایی و شناختی نظیر انعطاف پذیری فکری از خود نشان دادند. این یافتهها شواهدی ارائه میدهند که نشان میدهد نوروفیدبک ممکن است به عنوان یک روش مداخله کمکی برای کودکان دارای اتیسم در نظر گرفته شود.
نکته حائز اهمیت این است که با وجود مطالعاتی که نشان دهنده تاثیر نوروفیدبک در اتیسم است، همچنان از نوروفیدبک نمیتوان به عنوان یک روش اصلی برای مداخله کودکان دارای اتیسم بهره برد چرا که شواهد متناقضی از اثربخشی این روش برای مداخله این کودکان مشاهده شدهاست. در نتیجه رویکردهای رفتاری نظیر تحلیل رفتار کاربردی (ABA) همچنان به عنوان خط اول مداخله برای کودکان دارای اتیسم مورد استفاده قرار میگیرد و بیشترین شواهد را در مداخله این دسته از کودکان شامل میشود.
منبع: +
ترجمه و خلاصه: حانیه صیادی
زنجیره آموزش استفاده از توالت برای کودکان دارای اتیسم که در ادامه آمده است میتواند به آموزش توالت رفتن به کودک شما یاری رساند. این فعالیت ها در مورد کودکان دارای اتیسم دارای اهمیت بیشتری است.
علاوه بر زنجیره آموزش استفاده از توالت برای کودکان دارای اتیسم، خواندن مطلب چطور کودک دارای اتیسم را آمادهی شروع آموزش توالت کنم؟ برای شما مفید خواهد بود.
چند بازی ساده اما مفید برای کودکان دارای اتیسم که به شما و کودک شما از چند جهت از جمله ارتباط یاری رساند.
سعی کنید به کمک چسباندن سر ها به هم همراه کودک یک بادکنک را در مسیر حمل کرده و داخل سبد بیندازید.
داخل ظرفی اب و کف درست کنید و با نی درون ان فوت کنید تا ضمن تولید صدا حباب روی ظرف تشکیل شود و با کودک حباب هارا بترکانید.
یک تکه مشمای حباب دار روی پیشانی خود بچسبانید و کودک حباب های مشما را فشار دهد تا بترکد.
همراه کودک حبوبات را توسط قاشق از ظرفی به ظرف دیگر بریزید.
مکعبهای بازی را روی هم قرار دهید و از کودک بخواهید با پا به ان ضربه بزند تا برج بریزد.
یک مهره را داخل اسلایم یا خمیر بازی قرار دهید و از کودک بخواهید مهره را از خمیر خارج کند.
چند بازی دیگر را هم در ادامه بخوانید.
– ترانه پهلوان
– سید رسول رحمتی
نحوه ارتباط میان افراد دارای اتیسم و انتقال اطلاعات بین افراد دارای اتیسم با سایر افراد دارای اتیسم در پژوهشی که اخیرا منتشر شده است مورد بررسی قرار گرفته است.
یکی از مؤلفههای اساسی اختلال اتیسم نقص ارتباطات اجتماعی میباشد، ممکن است که انتظار داشته باشیم که انتقال اطلاعات بین افراد دارای اتیسم باهم خیلی ضعیف تر از افراد دارای اتیسم با جمعیت عادی باشد اما هماهنگی عصبی دو نفر موجب تسهیل ارتباطشان میشود.
پس بنابراین ممکن است که انتقال اطلاعات بین یک فرد دارای اتیسم با فرد دیگر دارای اتیسم موفق تر از یک فرد دارای اتیسم و یک فرد فاقد اتیسم باشد، در مطالعات اخیر نیز نشان داده شد که افراد دارای اتیسم تعامل با سایر افراد دارای اتیسم را به افراد عادی را ترجیح میدهند و وابستگی اجتماعی نزدیکی را با آنها تجربه می کنند، به این دلیل که افراد دارای اتیسم بیشتر با اختلال اتیسم آشنا هستند، در تشخیص منظور افراد دارای اتیسم نسبت به افراد بدون اتیسم بهتر هستند. در گزارشی دیگر مشخص شد که افراد دارای اتیسم هنگام تعامل با سایر افراد دارای اتیسم، کلیشههای رفتاری کمتری را نشان می دهند.
محقق در این مطالعه ۷۲ داوطلب بزرگسال که در محدوده سنی ۳۵ سال حاضر بودند را به ۹ گروه ۸ نفره تقسیم کرد که سه گروه آن شامل افراد بدون اتیسم، سه گروه شامل افراد دارای اتیسم و سه گروه دیگر به صورت مختلط شامل ۴ نفر دارای اتیسم و ۴ نفر بدون اتیسم بودند.
آزمونگر داستانی سورئال را که توانایی پیش بینی آن دشوار بود را برای نفر اول حاضر در اتاق میخواند و سپس اتاق را ترک میکرد و نفر بعد وارد میشد، نفر اول برای نفر دوم داستان را میخواند و به همین ترتیب تا نفر هشتم پیش میرفتند و نفر هشتم داستان را بلند بازگو میکرد. محقق احساس ارتباط شرکتکنندگان با یکدیگر را با استفاده از مقیاسی شامل سهولت، لذت، موفقیت، دوستی و ناهنجاری (امتیاز منفی)، سنجید. علاوه بر آن تعداد جزئیاتی که هر فرد به فرد بعدی انتقال می داد را اندازه گرفت.
در این پژوهش درباره نحوه ارتباط میان افراد دارای اتیسم مشخص شد که کیفیت ارتباط در بین افراد عادی با عادی همانند کیفیت ارتباط افراد دارای اتیسم با افراد دارای اتیسم است؛ اما کیفیت ارتباط در گروههای مختلط که افراد دارای اتیسم و بدون اتیسم باید باهم ارتباط میگرفتند، به طور معناداری ضعیفتر از گروه های شامل افراد همسان بود. نتیجه دیگری که می شود از این پژوهش گرفت این است که تعامل افراد دارای اتیسم با همدیگر، کیفیت ارتباطی بیشتری نسبت به تعامل آن ها با افراد بدون اتیسم دارد.
منبع: +
ترجمه و خلاصه از سید رسول رحمتی